| 13de Nieuwsbrief |
 |
 |
 |
|
DERTIENDE NIEUWSBRIEF
Jinja, 7 maart 2010
Lieve mensen,
Onze laatste brief schreven we net voor de kerst en in de eerste maanden van dit jaar is er weer van alles gebeurd. Allereerst onze fantastische vakantie in Zanzibar. Echt genoten van de mooie stranden, lekker eten en vooral van de tijd voor elkaar. Je merkt toch dat dat andere vakanties zijn, dan de jaarlijkse vakantie in Nederland, want die staat toch vooral in het teken van terugkoppeling naar vrienden en bekenden en maakt je niet echt los van wat we hier doen. We hebben besloten vaker dit soort onderbrekingen te plannen, maar of het er echt van komt?
Nieuw bestuur.
Onze laatste brief eindigde met een oproep voor nieuwe bestuursleden en we zijn heel erg blij dat per 1 februari weer een club mensen met ons meedenkt en onze belangen in Nederland behartigt. Graag danken we Peter en Mirjam voor hun inzet in dit eerste jaar en met name voor hun inzet voor het Xploreprogramma, dat mede dankzij hun inzet in alle opzichten (ook financieel) een succes werd. Jan van Neerven blijft voorzitter en Ton Hendriks (die hier in augustus vorig jaar op bezoek was) heeft het secretariaat overgenomen. Wally Bastiaans is onze nieuwe penningmeester en met zijn deskundigheid zijn we ontzettend blij. Het bestuur heeft inmiddels van enkele vrijwilligers de toezegging gekregen dat ze hen willen helpen bij deeltaken en ook voor die betrokkenheid zijn we uiterst dankbaar.
Bezoekers en vrijwilligers.
Wie met enige regelmaat de website bezoekt, weet dat we het druk hadden en hebben met bezoekers. In het weekend van 23-24 januari liep het KisoBOKahuis vol. Mieke was er al ruim een week. Zij was hier als vrijwilligster op Mugaga toen wij in 2007 in Jinja aankwamen. Ze beloofde toen terug te komen als Paul 50 werd en die belofte deed ze gestand. Ze bezocht hier oude bekenden en had een dagelijks druk programma. Op 18 januari kwamen Hans en Monique (uit Boxmeer) aan. Zij zijn goede vrienden van ons en hun kinderen bezochten ons vorig jaar met de Xploregroepen. Ze wilden graag de plekken bezoeken waar zij ook geweest waren en een indruk krijgen van ons werk hier. Ze gingen iedere dag of met Paul of Willem mee en hebben een goed beeld gekregen van de verschillende wijken en projecten. Jan van Dam en Esther kwamen er het volgend weekend bij. Zij waren hier om een portret te schrijven van ons voor een boekje dat met Pinksteren uit komt en een beeld wil geven van Mensen met een Missie in Afrika. Zij zijn van dezelfde organisatie, die de uitzending van Paul faciliteert en waren erg onder de indruk van wat we hier zijn en doen. Het resultaat in woord en beeld wachten we af en het boekje zal t.z.t. via de website te bestellen zijn. Ze bleven maar een paar dagen maar die hebben ze echt intensief benut. We ontvingen ook de ouders van Mirte, Jan en Nellie van Os. Mirte werkte samen met Jamaica als vrijwilligster op Mugaga. Zij bleven 14 dagen om te zien wat hun dochter hier doet en natuurlijk om ook andere projecten te zien en een beetje van het land. Samen met de andere bezoekers gingen we o.m. met ze naar de Sipi Falls en Murchisson Falls, een van de nationale parken. Met 7 bezoekers tegelijk was het huis vol, maar het was gezellig en ook goed dat de bezoekers onderling hun ervaringen konden uitwisselen. Nadat deze bezoekers vertrokken waren kwamen er weer 4 nieuwe bezoekers: Harrie en Ludo van de Commissie Samen. Zij kwamen de jongerenreis voor de zomermaanden voorbereiden en we hebben hen laten zien wat de verschillende opties zijn. Zij bleven 5 dagen. Op dezelfde dag kwamen ook Gerard en Jan aan, die 6 weken blijven. Zij komen vooral klussen; aan het KisoBOKa-huis, maar ook enkele andere bouwactiviteiten. Van het klussen aan het dak is nog niet veel gekomen, omdat het regenseizoen (te vroeg) begonnen is. Iedereen had er op gewacht na de warme maanden in december en januari, maar nu is het wel erg veel. De meesten van jullie zullen wel gehoord hebben van overstromingen in Uganda. Dat is bij de Mount Elgon - hier 200 km vandaan - maar er zijn al meer dan 300 doden en duizenden mensen zijn verdreven van hun plekjes. Deze week zijn 4 nieuwe vrijwilligers aangekomen:
Over 2 weken komen Veronique en Rita, de echtgenotes van Gerard en Jan en de volgende maand (mei) komen er nog twee vrijwilligers. In juli komt de groep van Samen, een familie uit Sambeek en 2 dames uit Boxmeer. Jongeren - uit familie of vriendenkring - die nog aan de groepsreis van SAMEN (van juli tot 4 augustus waarin ook een week in Kenia) kunnen zich nog aanmelden bij de Commissie Samen. Je moet dan wel snel zijn, want as zondag is de eerste informatiebijeenkomst. Meer informatie www.commissiesamen.nl
Wie de belevenissen van onze bezoekers wil volgen kan dat doen via - http://gerardenjaninuganda.waarbenjij.nu - http://janenben.waarbenjij.nu - http://frankainuganda.waarbenjij.nu - http://sjorsvandijken.hyves.nl/blog
KisoBOKa Art Centre i.o.
Samen met Anneke en Sjoerd, Nederlanders die ongeveer net zo lang in Uganda zijn als wij en hier een uitstekend restaurant exploiteren, is enige tijd geleden het idee ontstaan jonge kunstschilders te ondersteunen. Zij boden al langere tijd aan deze kunstenaars expositieruimte in hun restaurant. De bedoeling is nu met deze kunstenaars, waarvan enkelen al best naam hebben, een federatie op te richten om elkaar te ondersteunen, de markt te vergroten maar ook hun talenten aan te bieden aan o.m. straatjongeren die talent hebben. We zijn nu op zoek naar een ruimte in Jinja waar ze kunnen werken, exposities kunnen houden en waar ook de ARTschool gevestigd kan worden. Het straatfestival in Kampala (in juni) moet de officiele presentatie worden van de federatie. De aangesloten leden (inmiddels 8 waaronder ook enkele beeldende kunstenaars) zullen daarnaast een expositie samenstellen die in september naar Nederland komt. De premiere zal zijn in de KUNSTBOX in Boxmeer. Willem den Hartigh heeft zich vol enthousiasme achter het initiatief geschaard en de expositie zal in het weekend van 24 september in zijn huis te bewonderen zijn. Er zijn plannen de expositie ook te laten zien in Venlo, Zaandam, Nijmegen en Cadier en Keer (Afrikamuseum). Meer nieuws op korte termijn op de website!
Er zit muziek in.
In de vorige brief hebben we laten weten dat we geld ontvangen hebben om de muzikale talenten van jongeren te ondersteunen. Dat initiatief begint vorm te krijgen. We hebben eerst bijeenkomsten gehad met de afzonderlijke groepen (KisoBOKaclan en Mbiko Jazzgroep) en beide groepen hebben eerst apart hun visie en doelen opgesteld. Deze week hebben we de groepen samen gebracht en het was echt ontroerend te zien hoe ze elkaars muziek begrepen maar ook aangrepen om er op te improviseren. De rapmuziek van de straatjongens aangevuld met geschoolde trompetklanken (enkele van de leden van de band studeren aan het conservatorium in Kampala) en over en weer aanvoelen van timbres en klanken. Schitterend om mee te maken en we hebben goede verwachtingen over dit project. We hopen dat we - samen met Sjors - in de komende tijd het idee kunnen uitwerken van een musical, waarbij we ook de dansgroepen van Soweto, Kimasa en Mugagaboyshome kunnen betrekken.
Schoolfonds uitgebreid.
We zijn steeds wat terughoudend geweest met het (financieel) ondersteunen van individuele jongeren. Het succes van Daniel - die ondertussen zijn stage bij het Sheratonhotel in Kampala heeft afgerond en een baan heeft gekregen bij Flavours! - heeft ons ervan overtuigd dat het een uitstekende optie is om gemotiveerde jongeren een kans te geven. Ook de motivatie van vrijwilligers en bezoekers iets voor deze jongeren te willen doen, heeft ons doen besluiten meer tijd en energie in dit fonds te steken. Momenteel maken 5 jongeren gebruik van het fonds: - Godfrey die een opleiding voor loodgieter volgt aan Nile Vocational - Mukadas die een opleiding voor automonteur volgt aan Nile Vocational - Fred die een opleiding autotechniek volgt aan Matia Mulumba - Susan die een opleiding kleermaken volgt aan Matia Muluma - Robert die zijn opleiding bouwtechniek voltooid aan Matia Mulumba De meeste deelnemers hebben een sponsor gevonden in Nederland die de hele of gedeeltelijke kosten voor zijn/haar rekening neemt. De praktisch gerichte opleidingen, bieden de jongeren de kans in 2 jaar een beroep op te bouwen, waarbij kisoBOKa hen ook helpt de eerste stappen op de arbeidsmarkt te zetten (d.m.v. leningen).
Kimasa in de picture
In 2009 hebben we ons meer gericht op Soweto. De oprichting van een leenfonds waar 40 vrouwen aan deelnemen en de oprichting en instandhouding van de creche. Deze activiteiten lopen door en onze bemoeienis is louter (financieel) administratief. Komend jaar willen we ons meer richten op Kimasa, een andere slobbenwijk in Jinja. De eerste optie is nog steeds ELECTRICITEIT IN KIMASA. Helaas hebben nog maar weinig mensen gereageerd op onze oproep in de brief van 17 januari. We nodigen jullie nog steeds uit je stem uit te brengen op de website van United Thoughts. Jullie kunnen ons helpen door op het KIMASA-project te stemmen via onderstaande link:
http://www.unitedthoughts.org/project/electriciteitspalen_voor_de_/
Het kost je verder niets en als iedereen op korte termijn even stemt, hebben we in ieder geval weer 3 gratis palen voor het project.
Werk van Paul uitgelicht
Alweer een tijdje geleden dat ik geschreven heb over het werk. Er is weer een hoop gebeurd: kleine en grote stappen in het werk met de jongens. Mugisha is naar school gegaan. Hier op de compound volgt hij een opleiding voor automonteur. Hij had een jaar op de straat geleefd en had zich op het centrum aardig bewezen om van de straat te willen. Genoten om met hem spullen te kopen en was zo gelukkig als een kind met een brede smile. Terug op het centrum hem gevraagd zijn schooluniform aan te doen en toen kon hij trots aan de andere jongens laten zien dat hij terug naar school gaat. Hij wordt gesponsord door een van de bezoekers die geraakt is door hem en zijn verhaal. Ik heb inmiddels een 10 stappenplan voor de jongens gemaakt zodat ze weten in welke stap ze zitten en wat hun mogelijkheden zijn binnen die stappen. De jongens zijn erg jaloers en als je voor 1 of 2 jongens iets doet willen ze het allemaal terwijl ze er nog niet aan toe zijn, bv nog snuiven of maar af en toe komen. Alex en Abdelha hebben een lening gekregen om een handeltje op te zetten om schoenen te verkopen. Ze zijn 2 weken bezig en we hopen dat ze er in slagen om winst te maken en verder te kunnen plannen en zo hun straatleven achter zich te laten. We hebben contracten voor ze gemaakt, maar het belangrijkste is dat ze zich realiseren dat dit hun laatste kans is en ze het ook voor de andere jongens kunnen verpesten. Een bezoeker die Abdelha leerde kennen tijdens een citytour heeft geholpen de lening mogelijk te maken en ik vertel de jongens altijd dat het goed is vrienden te hebben in Nederland. Dagelijks komen er zo’n 15 jongens naar het centrum en we hebben een weekprogramma voor ze gemaakt. Naast het dagelijkse wassen, maken we op maandag en woensdag katapults of andere dingen en op donderdag en dinsdag gaan de jongens voetballen en op vrijdag hebben we groepsgesprek. Tussen door hebben we veel gesprekken met de jongens over hun toekomst engedrag op het centrum. Voor 5 jongens huren we nog een kamer maar willen nu vragen of de jongens een eigen bijdrage kunnen leveren voor de huur.
Eind maart wil ik met een groep van 8 jongens 4 dagen buiten de stad kamperen. Waarschijnlijk gaan we naar het bos van Father Picavet en op die manier kun je hard werken aan groepsdynamiek. De jongens kunnen om toerbeurt zelf koken en gedurende de dag werken in het bos en in de avond een creatief programma en gesprekken. Op deze manier blijven we zoeken en uitproberen om de jongens te raken en te motiveren.
Regelmatig komen de jongens in aanraking met de politie. Abdelha was gearresteerd omdat hij om 20.00u naar huis liep langs een politiestation. De jongens worden nogal eens op gepakt wegens rondhangen en de straatjongens hebben een stigma. In dit soort gevallen ga ik altijd kijken wat er aan de hand is en kreeg een gesprek met de plaatselijke commandant. Die een hele verhandeling begon over straatjongens die allemaal dieven zijn. Ik hou dan een verhandeling over de jongens dat wij een programma hebben voor de jongens en ze veranderd zijn. Wat meestal indruk maakt en mijn lichte huid helpt om de indruk te versterken. De politie vroeg hoe ik hen kan motiveren (lees geld geven) om te werken voor de jongens, waarbij ik aanbood om foto’s te geven van de jongens zodat ze weten met welke jongens we werken. Op het eind toen ik Abdelha bijna kon meenemen, vroeg de politie om geld voor hun lunch. Ik zei: "I am coming all the way from Holland to work with those boys, I work from my hearth and love them and I believe in God." " You can take him!" Tegen Abdelha zei ik toen we buiten waren dat we 100 meter verder hard gaan lachen en een sigaret roken. Zo gezegd zo gedaan. Abdelha vertelde dat de politie gisteren dronken was en ze iemand nodig hadden om de tuin om te spitten. Wie zijn nou dieven? Een ander verhaal over de politie: Mugisha en Yasin waren gearresteerd en zaten in de politiecel van Walukuba (net buiten Jinja). Ze waren verdacht van het willen beroven van de LOC 1 (soort burgemeester) van Masese waar de jongens een kamer huren. De LOC valt regelmatig de jongens lastig omdat ook hij denkt dat het allemaal dieven zijn en bovendien zelf een aardige drinkeboer is. Op het politieburo gekomen deed ik weer mijn verhaal en de LOC 1, al dronken, werd er bij gehaald. Hij legde een getuigenis af dat de jongens hem gedwongen hadden op de knieen te zitten en hem toen wilden beroven. De politieagent geloofde hem niet, de LOC is een goede 2 mtr en de jongens 16 jaar en klein. Het echte verhaal is dat de LOC de jongens tegen kwam en vroeg waar ze naar toe gaan. Ze zeiden naar Masese waar we een kamer huren. De LOC begon te schelden dat ze dieven waren en begon ze af te tuigen. Yasin had bloed doorlopen ogen. Omdat de LOC een getuigenis had afgelegd kwamen de jongens niet vrij maar in de middag zouden ze overgeplaatst worden naar het hoofdburo. Dus ik smiddags terug en kon ik de agent en de jongens rijden. Op het hoofdburo alle kamers gezien en van kastje naar de muur gestuurd, kreeg ik de jongens voorwaardelijk vrij. Overigens in de cel van Walukuba hadden ze 2 dagen geen eten en drinken gehad en een lag er een dood te gaan omdat hij er 4 dagen zat. Ik zou nog meer verhalen kunnen schrijven maar stop er maar even mee. Onze trouwste bezoeker van het centrum Otokyi John heb ik van de week in de gevangenis bezocht en is waarschijnlijk ook alleen gepakt omdat hij op straat rondhing. Hij is inmiddels naar de rechtbank geweest en er is geen aanklager. We hopen hem vrij te krijgen zodat hij weer terug naar zijn dorp kan gaan, wat hij graag wilde voordat hij de gevangenis in ging.
We hebben een nieuwe jongen om weer terug naar school te gaan en zo het straat leven achter zich te laten. Toevallig heet hij ook Mugisha maar zijn andere naam is Steven. Abdelha en Alex doen het goed met de schoenen verkoop en we hopen snel dat ze op eigen benen (schoenen) kunnen staan (lopen).
De zeefdrukkerij loopt door en we hebben een order vanuit de stad. De citytours lopen door; we verkopen de katapults en elke dag zijn er mooie momenten en kleine stapjes vooruit. Onze Daniel is een grote man geworden en heeft een goede baan bij Flavours (coffee bar in Jinja) en hij geeft inmiddels leningen aan zijn vrienden van de straat. Zo blijft het zaad vruchten geven. Het maakt me gelukkig en mijn zijn hier gegrond, wortel geschoten. Daniel blijft ook mijn leermeester en inmiddels vriend.
Met de muziekgroep maken we een doorstart en komen inmiddels wekelijks bij elkaar voor een jamsession,. De trotse oude man is er bij, we gaan de groep linken aan een live band en wie weet wat het gaat opleveren. Zo blijven we zaaien, wieden, hopen en genieten van wat er opkomt uit de vruchtbare aarde.
Afsluiten met een geitengrap: laatst zat onze bok helemaal vast gedraaid met zijn touw rond wat takken. Ik wilde hem losknopen maar hij begon te bokken en ik gaf hem een tik tegen zijn kop. Hij werd nog koppiger of pissiger zo bleek even later. Hij tilde zijn achterpoot op als een hond en ik zag dat hij een erectie had. Mijn verbazing was nauwelijks doorgedrongen toen hij al mikte met zijn geval en richtte op mijn voeten. Hij pisste me helemaal onder! Een echte geitenbok! Zo zie je, geiten lopen zich vast door hun eigen gedrag, zeker als ze gebonden zijn door een touw om hun nek, maar hebben ook een eigen manier om hun onvrede te showen en laten zich niks zeggen; net straatjongens. Ik blijf dromen en geloven en vertrouwen in de kracht van de jongens en hopen op een beter leven voor ze. Amen.
September.
We hebben onze reis naar Nederland geboekt van 3 - 28 september. We zullen weer verblijven in Overloon. Hou het weekend van 24 - 26 vrij want dan is én de expositie én de KisoBOKa-avond die ws in het teken zal staan van lekker 'Afrikaans eten' en muziek en ontmoeting. Binnenkort zullen velen van jullie ook nader geinformeerd worden over de KUNSTCONTRACTEN. In november loopt Paul zijn contract af. Mensen die kunst van ons leenden, hebben een contract tot ongeveer die tijd. WIJ gaan ervan uit dat we voorlopig nog in Uganda blijven. Aan degenen die onze kunst leenden de vraag: verleng je het contract (50% korting) of lever je de geleende kunst in (weer beschikbaar voor anderen; ruilbeurs op de KisoBOKa-avond). Je hoort er spoedig meer van.
We wensen jullie veel plezier met de nadere zomer(?)tijd en veel succes met al jullie ondernemingen. We volgen het succes van onze goede vriend Emiel Roemer, kijken uit naar de formatie in Boxmeer en hopen straks het nieuwe stadhuis te bewonderen. Wij genieten deels van de regen, deels van de zon. Het groeit en bloeit aan alle kanten en wie weet krijgen we nog een nieuw dak? Een stevige poot van Castor en Polla en blij gemekker van de jonge geitjes.
Paul en Willem
Post naar: PO Box 673 Jinja, Uganda Email naar: Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. SMS naar: +256775453856 (W) of +256775453857 (P) Financiele bijdrage naar: 1494.60.21 van Stichting KisoBOKa Boxmeer |