| Elfde nieuwsbrief |
 |
 |
 |
|
ELFDE NIEUWSBRIEF OP DE ELFDE VAN DE ELFDE 2009 Lieve mensen, Het was een hectische terugkeer op 12 oktober. Ondanks ons vroege vertrek uit Boxmeer, kwamen we ver voor Brussel in de file. Rijen dik en er was geen doorkomen aan. Jan (Stax) die ons wegbracht en bekwaam de bus (met dank aan Henk Kelders) van de ene baan naar de andere manoevreerde, werd zichtbaar nerveus en Paul begon al scenario's te bedenken wat moest gebeuren als we het vliegtuig zouden missen. Maar we kwamen 70 minuten voor vertrek - uiterste tijd - bij de balie aan. Vlug de koffers op de band en toen die al liep, bleken onze ticktets niet betaald te zijn. Koffers er weer af! De enige optie was: nieuwe tickets kopen. Terug naar de hal. Uiterst behulpzaam personeel dat wel aandrong op haast. Het lukte om tickets te krijgen. Maar toen de fiets nog. Opnieuw op en neer hollen en de waarschuwing dat we over 15 minuten toch echt aan de gate moesten zijn. En dat hebben we gehaald! En in ieder geval het voordeel gehad dat we nergens meer in de rij hoefden te staan. Zelfs niet in Entebbe, want onze koffers - en fiets -kwamen er als eerste op de band. Weer thuis en 's avonds genoten we weer lekker van een Ugandees pilsje.
Thuis komen. Het 'thuis komen' duurde deze keer toch langer dan gewoonlijk. Misschien kwam het door de terugkeer in het regenseizoen. Echt heftig dit jaar. Of door het feit dat er al weken geen stromend water in huis was en we ons moesten behelpen met emmertjes regenwater om ons te wassen. Door de euforie van de goede uitkomst van het onderzoek van Paul en het idee dat we nu echt plannen konden maken voor langere tijd? Het heeft zeker enkele weken geduurd voor we het gevoel hadden ' we zijn er weer' maar toen dat gevoel terug was, voelde het ook erg goed. Zeker door de gunstige uitslag van het onderzoek en dat er pas over 1 jaar een nieuwe scan gemaakt hoeft te worden. Maar ook omdat pas na geruime tijd de positieve kanten weer duidelijk worden van wat er hier in de tussentijd was gebeurd. De eerste dagen is het vooral "Welcome back and good that you are here again", om vervolgens vooral te horen waarom het zo fijn is en wat je allemaal weer zou moeten doen en oplossen. George (een Duitse vrijwilliger) en Jacob hadden goed op het huis gepast en Castor en Polla jankten van plezier. De regen heeft de tuin goed gedaan en we gingen weer genieten van het dagelijkse leven in de zo vertrouwde omgeving. Vakantie? Ruim drie weken Nederland was een goede tijd. Om vrienden en familie te zien. Weer wat andere dingen te proeven en mee te maken en gewoon wat uit te rusten. Heel fijn was het bezoek aan Barcelona en dat was ook echt een beetje vakantie. Verder ben je toch die weken druk met allerlei dingen regelen, besprekingen en zaken weer op orde krijgen voor de toekomst. Het was bijzonder prettig veel bezoekers terug te zien en ervaringen te delen en we hebben genoten van de KisoBOKa-avond waar vooral de verhalen van de jongeren veel indruk maakten. Hun verblijf werkte blijkbaar aanstekelijk want er zijn die avond veel contacten gelegd met bezoekers die volgend jaar - of later - willen komen. De avond bracht ook nog een mooi bedrag (€ 1380) op voor de projectenpot. We waren blij dat we de terugreis hadden uitgesteld vanwege het jubileum van de commissie Samen en het was heel bijzonder de jongeren terug te zien waarmee we 23 jaar geleden een reis maakt naar het toenmalige Zaire. Leuk om herinneringen op te halen, maar ook om te ervaren hoe die reis in het verdere leven van de deenemers een rol is blijven spelen. Waar weer van alles gebeurde en gebeurt en wie kan dat beter vertellen dan Paul, die er zo midden in staat? 'Uncle Paul'. Een goeie maand terug: een nieuwe start voor me zelf en het werk. Goed nieuws: de scan gaf geen bijzonderheden en de dokter was niet ontevreden over het herstel in mijn gezicht. Dus er tegen aan. Op het centrum waren tijdens mijn'vakantie' wel wat dingen gebeurt dus het werk was goed doorgegaan en Ibrahim had goed zijn best gedaan. Sommige jongens blijven weg tot ik terugkom. Dan gebeurt er tenminste wat. “Uncle Paul” zeggen ze, en ze hopen dat die het dan weer oplost. Maar ze vergeten vaak wat ze zelf kunnen doen. Het lijkt bij de doelgroep te horen; wachten op een kans al is het maar om er even beter van te worden. Zelf een plan te hebben, is moeilijk. Dit zie je overigens bij veel mensen hier en zeker een Mzungu is een goede kans en ze zijn gemakkelijk om de tuin te leiden, denken ze. Een van de jongens waar we een kamer voor gehuurd hadden is tijdens de vakantie met de noorder zon vertrokken en de spullen mee genomen (Julias voor de groepen die geweest zijn wel bekend). Nu zijn we op zoek naar hem om zijn verhaal te horen, want een van de jongens wilde de baas zijn over de kamers en heeft ook stories over Julias verspreid. De waarheid is hier vaak moeilijk te achterhalen. Het vraagt geduld en slim(sluw)heid en je doet het dus maar met halve waarheden. Sadat was vertrokken naar zijn dorp omdat mensen het land van de familie wilden verkopen. Zijn ouders zijn overleden en hij en zij broertje hebben het land niet overgenomen. Is hij teruggekomen naar het dorp? Hij schijnt in Kampala chapaties (soort pannekoek)te verkopen. Waarschijnlijk heeft hij een beetje geld gekregen voor het land. Dus weer 2 plaatsen in de kamers die inmiddels zijn ingenomen door Alex en Mugisha. We hebben de jongens zelf laten kiezen wie in de kamer konden om geen klachten te krijgen waarom hij en ik niet. So far it works. Vandaag belde de zus van Julias dat ze ons wil helpen hem op te sporen en zo zijn verhaal te kunnen horen. We zullen zien. Daniël. Daniël is voor stage in Kampala in het Sheraton Hotel, een van de duurste hotels. Twee weken terug hebben Willem en ik hem op gezocht en hij doet het goed. Gepraat over zijn toekomst plannen. Hij komt terug naar Jinja en kan weer werken bij Flavours (koffiebar gerund door Nederlands vrienden). Op deze manier kan hij wat kapitaal opbouwen en zien om later iets op te zetten. Zijn opleiding had hem met 5 meiden in een kamer in Kampala gezet maar Daniël had besloten om iets anders te zoeken. “Paul you know the behaviors of the Ugandan ladies, they walk around naked in the morning and evening and I also have my feelings. So I had to go." Nu verblijft hij in een kamer van een vriend die hij ontmoet heeft bij Flavours. Verstandig besluit van onze jonge en wijze vriend. Hij komt er wel. Volop activiteiten. Op het centrum gaan we door met dingen maken om zo de lunch voor de jongens te verdienen. We maken nog steeds katapults, maar het toeristen seizoen is afgelopen dus ook de verkoop. Blijven proberen en nu ben ik weer bezig met papiermache, telefoontasjes van oude fietsbanden, engeltjes van de bladeren van de maiskolf, ballen van de schors van de bananenboom enz. Elke dag motiveren we de jongens om dingen te maken en zo te eten, maar het is lastig om een markt te vinden. Ik blijf er wel op hameren dat ze iets moeten doen voor hun eten. Veel jongens hebben toch stiekem wel wat geld wat ze verdienen met trucks laden en lossen. Laatste week 3 jongens uit de gevangenis gehaald. Meestal worden ze met een soort razzia van de straat gehaald om de straatjongens weg te krijgen en de politie heeft zo wat inkomsten (vrijkopen). 2 jongens waren zomaar van straat geplukt. Het is gemakkelijk om ze vrij te krijgen d.m.v. de Id-cards die we hebben gemaakt en een verhaal te houden, de kapitein te beloven zijn neefje op te vangen in ons centrum enz. De andere jongens waren opgepakt toen ze terugkwamen van een job in een dorp. Voor de brug over de Nijl had een de binnenverlichting eruit gedraaid; waarschijnlijk wilden ze gaan kijken wat een ieder in zijn zakken had. Maar goed, een paar soldaten in de bus die de politie hebben gebeld en gearresteerd. Werden naar Nafulenya gebracht, een gevangenis uit de tijd van Amin waar je levend in ging maar alleen maar dood uitkwam. Ik heb Mugisha er uit kunnen halen met het verhaal dat hij jong en goed is. De echte daders waren er inmiddels tussen uit geknepen en de kleintjes mogen boeten en afgeslagen worden. Wel met de jongens afgesproken dat het voorlopig wel de laatste keer is geweest dat ik naar het gevang kom. De dader is ook een jongen van het centrum en dat brengt je in conflict met jezelf. Vandaag weer 4 opgepakt, benzine verkoop om te snuiven. We zijn naar de cel geweest maar ze laten zitten. Mooie momenten. Kippenvel moment: Otokyi John komt al maanden elke dag naar ons centrum en vertelt ons zo nu en dan de geheimen van de andere jongens. Een simpele jongen. Hij vroeg ons 10.000 sh te lenen om naar Kampala te gaan om geld te krijgen van een man en hij zou ons het geld terug betalen. Maar op het moment van terug betalen had hij geen geld. Toch aan gedrongen en tot onze verbazing(Ibrahim en ik) kwam John in een hoekje me 6000 sh geven. Toen ik het geld telde merkte ik dat het geld stonk naar lijm wat hij snuift. De haren op mijn arm stonden overeind, nog nooit zo’n goed kapsel gehad. Het werken met de jongens is 80% risico’s nemen, maar toch momenten vinden om ze vertrouwen te geven. De ander 4000 sh komen ook; wanneer weet ik niet. Twee jongens zijn in februari begonnen bij Soft Power Education, een ngo, die scholen bouwt in de buurt van Bujangali Falls (zie vorige nieuwsbrief). Zij hebben inmiddels een vast contract en deze week een meeting om 2 andere jongens daar te laten werken. Als blanke kun je gemakkelijk contact leggen met andere organisatie waar blanken bij betrokken zijn; dus doen. Plannen genoeg om door te gaan met de groep van straatjongens. De printing gaat door en Francis en Sam zijn toegewijde jonge mannen die heel wat in hun mars hebben en er ook plezier aan beleven. Ontroerend om te zien als ze een ontwerp op de computer maken en elkaar de weg wijzen. Ze hebben de les gevolgd van onze mobiele computerclass. Ik probeer ze te stimuleren en ze de kans te geven. Nog een aardig moment: Ik ging naar de stad met Abuju om een stick te kopen om te lassen. Terwijl ik zat te wachten voor de markt kwam er een vrouw langs de auto en was verheugd een Mzungu aan te treffen. Hoewel niet Miss Uganda was ze bijzonder door haar erg brede glimlach en hielden we zo contact voor enkele minuten. Ik riep haar naar de auto, "JANGU"(you come) "What is your name?" "My name is Christine". Ik zei: “Nice to meet you” en zij antwoordt" “At what time”. Zo is er altijd iets wat gebeurt buiten onze eigen Europese perceptie. Dus veel te leren met een hoop plezier en verwondering voor het leven hier. Verwondering ook voor de mensen hoe ze overleven en kunnen overleven. Ik dank god dat ik er ben en dat ik dit allemaal mag beleven en de kans om een steentje, hoe klein dan ook, mag bijdragen. Iedereen is welkom om te komen delen met de ADSN en haar doelgroep, met Ibrahim mijn collega, de mensen van Jinja, onze vrienden hier en natuurlijk met mij en mijn grote vriend Willem. KisoBoka! Opnieuw jongerenreis in 2010. We konden een eventueel verzoek van de Commissie SAMEN niet weerstaan. Tijdens onze eerste rondreis in Afrika, in 1981, bezochten we verschillende Salesiaanse projecten en onze ervaringen daar, vormden de basis voor de oprichting van deze Commissie. Hun ervaringen lagen weer ten grondslag aan de opriching van 'Jongeren en Missie'. Tijdens de jubileumbijeenkomst op de laatste dag van ons verblijf in Nederland werd het idee geopperd en deze week kwam het verzoek in een brief van Pater Harrie Kanters: " Unaniem stonden alle SAMENleden achter het voorstel om jullie project komende zomer te gaan bezoeken. Meestal vinden de groepsreizen plaats tussen 15 juli tot 20 augustus. In overleg: vier tot vijf weken. Dus de trein kan in beweging gezet worden. Het betekent o.a. dat we vanaf vandaag daar publiciteit aan kunnen geven op de website. De eerste verzoeken zijn al binnen met de vraag waar we in 2010 naar toe gaan. We hebben er allemaal zin in daar iets moois van te maken. We vinden het ook een mooie activiteit in het kader van 25 jaar SAMEN. Een soort van afsluiting. Ooit gestart samen met jullie en samen de 25 jaar afsluiten in Afrika, waar jullie de ideeën op papier hebben gezet." Op ons verzoek is de termijn inmiddels aangepast en actuele informatie is te vinden op de website van SAMEN www.commissiesamen.nl Deze reis zal een ander karakter hebben dan de Xporereizen van dit jaar, maar de - postieve - ervaringen van deze reizen, zullen zeker een rol spelen. We kijken er weer naar uit en ook de verschillende organisaties, hebben positief gereageerd. Naast de jongeren van deze groep (12 deelnemers) hebben zich voor de komende maanden inmiddels 20 anderen (jongeren en ouderen, individueel, samen of als gezin) aangemeld om langere of kortere tijd het leven en werk met ons te delen. We zijn daar erg blij mee. 'Een ontmoetingsplek' creëren was altijd al een duidelijke doelstelling en het is dan ook fijn te merken dat dat ook lukt. De eerste twee vrijwilligers komen in december aan. Zij deden al geruime tijd vrijwilligerswerk in Tanzania en Kenia. Wat is en komen gaat. In de vorige nieuwsbrief hebben we een overzicht gegeven van activiteiten waar we mee bezig zijn, dus we volstaan met een korte up-date. De creche in Soweto loopt goed maar er zijn veel problemen om de school te runnen. Ouders die hun bijdrage niet betalen, kinderen vaak ziek, veel wantrouwen in de wijk, etc. Volgende week, 18 november, komt de bisschop de creche officieel openen en we hopen dat dat een nieuwe gezamenlijke start is. De mobile computerschool is 1 november gestart en er zijn nu 6 groepen die de lessen volgen. Robert, de instructeur, heeft op de cursus in Kampala veel geleerd en dat is opzet van de lessen erg ten goede gekomen. Na onze terugkeer waren de fundamenten voor de nieuwbouw op Matia Malumba, keurig door de studenten uitgegraven en er is ondertussen het nodige voorwerk verricht. Omdat er deze week nationale examens zijn, is de start van bouw uitgesteld tot 16 november. Het leenfonds sluit deze week zijn tweede ronde af en dan moeten we zien of er een nieuwe ronde gaat starten. Dat zal van de terugbetalingsresultaten afhangen. Een kleine groep van de deelnemers heeft inmiddels een nieuwe lening van 1 miljoen ontvangen. Een groep uit Kimasa heeft te kennen gegeven ook voor een dergelijk fonds in aanmerking te komen. De muziekactiviteiten liggen een beetje stil. Enerzijds door ons verblijf in Nederland maar ook omdat het bestuur van de groep weinig initiatief toont. In de komende vakantieperiode (veel deelnemers studeren) hopen we weer wat nieuw leven in het plan te blazen. Er is een nieuwe folder die een overzicht geeft van wat KisoBOKa doet, deed en wat de plannen voor de toekomst zijn. In korte bewoordingen komen de verschillende activiteiten aan bod en wat de mogelijkheden zijn KisoBOKa te ondersteunen. Niet alleen met geld maar ook door een tijdje 'mee te leven' en mee te werken als vrijwilliger. De folder is te downloaden op de website of aan te vragen, door een berichtje te sturen aan Jan van Neerven: Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. Op dit adres is ook een uitvoerig werkverslag van KisoBOKa te bestellen. KisoBOKa-huis. In en rond het huis gebeurt er ook weer van alles: de mais groeit weelderig en er staan honderden pindaplanten in bloei. De tuin doet het uitstekend en ook de konijnen. Begonnen met drie, hebben we er ondertussen 16. Met de aanwas van de kippen gaat het minder; we hebben nog maar drie kuikens, nadat een aantal is opgevreten door een zwerm safarimieren. Vier dagen geleden zijn er drie nieuwe geitjes geboren (helaas, een doodgeboren) en het is geweldig te zien hoe die nu de wereld om hen heen verkennen, tot grote opwinding van Castor en Polla. We hebben de grote boom voor de veranda gekapt en dat geeft heel veel extra licht en een fantastisch uitzicht over de heuvels in de buurt. Overigens ook voor de kinderen van Mugaga die nu goed bijhouden wat we hier allemaal doen. Komend weekend gaan we bamboe-matten zetten en nieuwe begroeing planten. Begin volgend jaar gaan we het dak vernieuwen en we zijn erg blij dat er twee ervaren Nederlandse vrijwilligers komen, die ons met die klus gaan helpen. Het huis zal daardoor een heel ander aanzicht krijgen en zo nog meer ons eigen plekje worden. Kerstactie 2009 Soweto en Kimasa zouden onderling kunnen wedijveren wat de meest armoedige wijk van Jinja is, maar in beide wijken is de situatie even triest. In Kimasa is wat meer leefruimte en de sociale samenhang is, wonderwel, beter. Wat zeker te danken is aan de inspiratieve wijze waarop Paul Okello, als een echte burgervader, de gemeenschap leidt. Een van de vele problemen van de wijk is het ontbreken van electriciteit. Die houdt zo'n 3 km van de wijk op. KisoBOKa wil met haar kerstactie dit jaar proberen de stroom in de wijk te brengen. Daarvoor zijn in eerste instantie 8 grote palen nodig. Kosten per stuk 300.000 shilling, zeg maar € 100. Wie helpt ons licht te brengen in deze wijk? Elke bijdrage, hoe klein ook is welkom op giro 1494.60.21 van Stichting KisoBOKa Boxmeer o.v.v. kerstactie 2009. Bij voorbaat dank. Op de website (www.kisoboka.nl ) houden we jullie op de hoogte. Eind van deze maand hopen we een paar dagen onze vrienden in Kenia (Kisumu) te bezoeken en we hebben besloten Paul zijn 50ste verjaardag lekker samen in Zanzibar te vieren. We vieren hier wel een feestje als het nieuwe dak er op zit! Maar stuur je felicitatiekaarten maar alvast op. Hartelijke groeten en nogmaals, onzettend bedankt voor jullie steun en medeleven en dat geldt zeker voor degenen die zo intens meegeleefd hebben met de ziekte van Paul. Een stevige poot van Castor en Polla en blij gemekker van de jonge geitjes. Paul en Willem Post naar: PO Box 673 Jinja, Uganda Email naar: Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. SMS naar: +256775453856 (W) of +256775453857 (P) Financiele bijdrage naar: 1494.60.21 van Stichting KisoBOKa Boxmeer |