TIENDE NIEUWSBRIEF

Jinja, 24 augustus 2009

Beste mensen,

'Te druk' in Afrika, zou eigenlijk niet mogen, maar we kunnen geen ander excuus verzinnen waarom het drie maanden heeft geduurd voordat we jullie weer schrijven. Sorry, daarvoor en we hopen dat jullie via de website en de indrukwekkende verhalen van de jongeren toch nog een beetje hebben kunnen bijhouden wat er is gebeurd.

Creche in Soweto geopend.

In de vorige brief hebben we gemeld dat de bouw was gestart maar inmiddels is de creche geopend en al 4 weken volop aan de gang. De bouw heeft langer geduurd dan voorzien omdat er steeds weer voorzieningen bij moesten (een opbergruimte, een watertank, een wc) maar op 23 juli vond de opening plaats toen de eerste Xploregroep gearriveerd was. Dat gaf aan de hele onderneming een extra tintje omdat daarmee ook de band met Boxmeer duidelijk een accent kreeg. Heel blij zijn we dat de zusters de exploitatie overnemen en de zusters (uit india) zijn erg gemotiveerd en deskundig. Ze worden geholpen door twee onderwijsassisten en een kok en de eerste kinderziektes zijn achter de rug.

Deze week gehoord dat de actie van Rotary Maaskant € 3000 heeft opgeleverd - met dank aan Myriam Beltman - en daarmee kunnen we de exploitatie voorlopig even dekken. Het is een feest er telkens heen te gaan en de blije gezichten van al die kleuters te zien. Gisteren negentig knuffels uitgedeeld (meegebracht door de groep van Gijs) en dankzij een actie van Karin (uit de laatste groep) konden we ook alle onderwijsmaterialen (schriften en platen, krijtjes en pennen, spelmateriaal en boekjes) overhandigen. Iedereen ontzettend bedankt voor zijn/haar bijdrage en we zijn er van overtuigd dat hiermee een belangrijke voorziening is gecreeerd in deze armste wijk van Jinja.

Leenfonds groot succes.

Aan de vorige leenronde namen 25 vrouwen uit de wijk Soweto deel. Iedereen heeft keurig aan zijn terugbetalingen voldaan en daarom hebben we besloten het aantal deelnemers uit te breiden naar 40. Het was erg indrukwekkend dat de vrouwen verantwoording aan ons en elkaar gaven wat ze met het geld gedaan hadden.  Een deel van die verantwoording is door Judith (een van de vrijwilligsters) op video vastgelegd en zal binnenkort op de BLOS te zien zijn. Ook de bezoekers van de Xploregroep hebben met eigen ogen kunnen zien hoe de leefomstandigheden in de gezinnen verbeterd zijn. Deze vorm van microkrediet slaat goed aan en het is geweldig te zien hoe de vrouwen elkaar stimuleren om aan hun verplichtingen te voldoen.

Studiefonds uitgebreid.

Net als het leenfonds is ook het studiefonds lekker concreet: met weinig geld zie je concrete resultaten en heb je ook echt het gevoel dat er iets 'gebeurd'. Het meest concreet zien we dat bij Daniel, over wie Paul in eerdere brieven verteld heeft. Hij gaat de laatste fase van zijn cateringopleiding in en gaat volgende maand naar het Sheratonhotel in Kampala om stage te lopen. Zijn verhaal maakt nog steeds indruk op de bezoekers, maar ook bij de andere jongeren op het centrum. Hij is het levende bewijs dat 'het mogelijk is' (Kisoboka) en voor veel jongeren is hij een voorbeeld en stimulans. Inmiddels betaalt KisoBOKa voor 6 jongeren de studie en we zijn van plan dat aantal uit te breiden als we sponsors vinden die een deel van die kosten willen dragen (op jaarbasis € 500).

Mobile computerschool gestart.

Onze wens om samen met de Xploregroepen een mobiele computerschool op te starten is in vervulling gegaan. De jongeren van deze groepen en hun achterban hebben door acties (o.a. een fundrising eetfestijn waar ruim 40 mensen aan deelnamen - zie de website) ons in staat gesteld 7 laptops aan te schaffen en Jan van Neerven (de voorzitter van de Stichting KisoBOKa) stelde het geldbedrag van de Dr. Peelencultuurprijs ter beschikking om een beamer aan te schaffen. Dankzij andere giften o.a. van United Thoughts maar ook door de oproep van het bestuur, zijn ook de andere voorzieningen geregeld en kunnen we de vergoeding betalen voor een vaste docent. Deze (Robert Richard) heeft de afgelopen weken met de Nederlandse jongeren meegelopen en we denken dat hij in staat is om na oktober de school zelfstandig door te zetten. In september gaat hij in Kampala op cursus en we hopen de doelstelling van dit jaar te halen dat 50 kansarme jongeren kennis hebben kunnen nemen van computer en de mogelijkheden daarvan en dat daarmee hun ontwikkelingskansen een stuk zijn toegenomen. Hartelijk dank aan iedereen die aan dit initiatief heeft bijgedragen.

Over het werk van Paul en uit zijn Geest

Voor de blije geest:

In een restaurant bestel ik kip en friet, na ruime tijd komen ze een bord brengen met vis en friet. Ik zeg: "Maar ik heb kip en friet besteld". " Ja maar de kip was op, we hebben we 'beef''.

Die avond maar even vegetarier.

Ik loop naar een dorp aan de andere kant van de heuvel en langs de kant van de zand weg staat een meisje van 3 à 4 jaar en ze draagt een grote jackfruit op haar hoofd van zeker 3 kilo. Een zware vracht die je niet zomaar even aan de kant legt. Ze kijkt me met grote ogen aan en een tel later zakt haar versleten rokje op haar enkeltjes. Ik zie het ongemak in, dat ze niet zomaar de jackfruit op de grond kan leggen en ik hijs haar rokje op en prop een gedeelte in haar onderbroek (of wat daar op lijkt). Ze lacht verlegen en tevreden.

Het werk:

Op dit moment proberen Ibrahim en ik de straatjongens opnieuw te mobiliseren om naar het centrum te komen. Bijna dagelijks bezoeken we de jongens op een plek waar ze rond hangen. Waar ze snuiven en marihuana roken, auto banden verbranden om het ijzer eruit te halen, kaarten, gestolen dingen uitwisselen enz. Op deze plek worden ze vaak door de politie opgejaagd en dan zien we veel jongens naar het centrum komen om te schuilen. We vertellen ze dat dat uitstekend is en het centrum daarvoor is, maar als ze naar het centrum komen ze na een poos ook een kaart kunnen krijgen dat ze lid zijn van de ADSN en in geval van nood staat daar ook een telefoon nummer op.

Een aantal jongens had op een gegeven moment auto's van ijzerdraad gemaakt en we hebben dat gestimuleerd om te komen maken op het centrum. Ik heb geinformeerd bij een een bevriende shophouder of die auto’s te verkopen zijn en hij raadde ons aan om katapults te maken, omdat die gemakkelijk te verkopen zijn. Inmiddels komen er gemiddeld 7 jongens naar het centrum om die te maken, hun kleren te wassen en zich zelf. We hebben nu zo’n 50 katapults verkocht en geven daar de jongens een lunch van. Maar belangrijker nog is dat de jongens van de straat zijn en we ze beter leren kennen, hun snuifgedrag wat kunnen controleren en zo langzaam maar zeker er een paar kunnen uithalen. Een van de jongens had een flinke wond aan zijn been en ik ging er mee naar de kliniek om te kijken of we gratis behandeling konden krijgen. Ik had hem al een schoon t-shirt gegeven en een broek en liet hem trots zien aan de “baas”. Als we naar buiten lopen raak ik hem aan en voel een flesje met benzine onder zijn arm; zelfs snuiven in de kliniek? Deze jongen komt elke dag naar het centrum en verzameld hout voor de katapults (hier heet dat Empanda) Hij verandert, kijkt anders uit zijn ogen en voelt zich verantwoordelijk voor het maken van de empanda’s en leert andere jongens hoe ze het moeten doen.

We zijn begonnen om fietsjes te maken van ijzerdraad en sommige jongens raken geinteresseerd als ze de printing zien en als ik mijn eigen schilderijen laat zien. Mogelijkheden genoeg.

Opnieuw wandeling.

We zijn een zaterdag naar de Bujangalifalls gelopen, zo’n 12 km, met 10 straatjongens en getrainde snuivers van lijm en benzine.Van te voren spraken we af om onderweg niet te snuiven en als het dan toch moet om het  even te melden en dan maar de mais in. Onderweg wordt er natuurlijk een gesnapt, de zelfde van de kliniek. Hij is gepikeerd maar we halen hem over om er bij te blijven omdat hij er bij hoort. 2 andere leveren spontaan hun dope in en bij de falls besluiten we de dope in de Nijl te gooien zodat het weg kan drijven naar Egypte. Mooi moment, maar als ze later in de Nijl zwemmen en we een lokaal iemand betaald hebben om voor de veiligheid te zorgen, bedient dezelfde gids de jongens met benzine en sigaretten achter de struiken. Die vent kon ik wel wurgen. Die dag is veel gebeurd en veel gesproken over drugsgebruik. Voor herhaling vatbaar .

Van dropp-in naar activiteitencentrum.

Begin augustus is de groep jongens die naar het centrum komt gegroeid naar 12 en we zijn nu bezig om voor 4 jongens een kamer te huren in een van de dorpjes rond Jinja. Het idee is om dat voor een half jaar te doen en in dat half jaar een inkomen voor ze te regelenl door of een baantje te vinden of een handeltje op te zetten. We proberen hiervoor geld vrij te maken bij het ADSN omdat er tot nu toe weinig geld aan de jongens is besteed.

Maar de katapult verkoop gaat goed en van de week 40 kunnen verkopen aan Peter van het toeristenwinkeltje. Toch weer 60.000 sh. en hiervan eten de jongens elke dag.

De citytour loopt goed en we hebben de laatste 2 maanden zo’n 50 bezoekers gehad. Dat geld willen we gebruiken om handeltjes op te zetten voor de jongens.

De bezoekers raken ook geinteresseerd in het werk wat we doen en ze zijn enthousiast over de tour zelf.

Ondertussen gebeurt er veel met de jongens en langzaam wordt het een groep.  Ibrahim en ik zijn trots op ons werk en we blijven steeds kleine stapjes vóór en mét de jongens nemen.

Laatst was er een op zijn gezicht geslagen omdat hij schoenen van mij had gekregen en op straat wilden ze die schoenen wel. Hij heeft ze de volgende morgen maar terug gegeven.Tja!

De zeefdrukkerij loopt op rolletjes. Na een belangrijk lee moment kwamen we goed vooruit. We drukten buiten, maar moesten na elke druk de ramen schoon maken. Wat bleek toen we binnen gingen drukken en hetginggoed. Buiten was het te warm en de inkt droogt te snel uit. Het is hier veel ervaren en zelf uitvinden. Dat past wel bij mij!

Francis en Sam hebben laatst 20 shirts gedrukt voor Nederland en 50 shirts voor de groepen die gaan komen, ze kunnen dit inmiddels vrij zelfstandig.

Met de winst wil ik de drukkerij wat gaan verbeteren en proberen nieuwe opdrachten binnen te krijgen. Eigen ontwerpen in de toeristenwinkels te verkopen en zo meer inkomsten te genereren voor de jongens en de activiteiten.

Het voetbalteam is klaar gestoomd voor het KisoBOKa toernooi en ze widlen allemaal de cup en de geit. Helaas niet gehaald. Op de weblog is daarover meer te lezen.

Eigen welbevinden.

Zelf ben ik flink aan het schilderen en ik hoop te gaan exposeren in de stad. Ik moet zeggen ik ga nog steeds vooruit en het geeft me energie om met de jongens te gaan schilderen.

De afgelopen week met Robert en Bakali ook de beelden in de pilaren op de veranda ingemetseld: een man en vrouw in ontmoeting, uitgevoerd in steentjes en symbool voor wat we met het huis willen: dat mensen elkaar tegenkomen. Wat zeker de afgelopen weken gebeurde en dat was mooi om mee te maken maar ook best vermoeiend.

Met de gezondheid gaat het redelijk, wat ik  tenminste zelf kan beoordelen. De energie is terugmaar ik merk dat de vele bezoekers me toch(te) veelenergie kosten. Het wandelen is me goed bevallen zodat ik dat als activiteit ook weer kan op pakken met de jongens. Ik vermaak me in de tuin en we hebben een flinke oogst aan tomaten gehad, puree maken (Willem) en zon gedroogde tomaten (Paul) maar ook kool, bloemkool, komkommers, paprika. We hebben 30 bananenplanten in de tuin en het bananen bosje begint te groeien.

Er zijn nog zoveel leuke dingen te doen, met de jongens, maar ook op andere fronten.We blijven er in geloven: KisoBOKa!

Wocomschool feestelijk geopend.

De nieuwbouw voor de Technische school op ons terrein is de afgelopen maanden afgerond. De meubels zijn geplaatst en de electriciteit is aangelegd. Van binnen en van buiten is de bouw fraai geschilderd, dus een officiele opening kon niet uitblijven. Daar hoort dan ook een inzegening bij en de bisschop in vol ornaat heeft die op 13 augustus verricht. Met een feestmaal voor de gasten maar ook voor de 150 leerlingen. Het feest werd compleet gemaakt met een optreden van de KsoBOKaclan.

Bijzonder plezierig was dat we bij die gelegenheid konden aankondigen dat WOCOM heeft besloten opnieuw (grote dank aan Edwin Delsing) een substantiele bijdrage (€ 6.500) te leveren om de overige 3 klaslokalen te bouwen. De studenten van de school zijn uitgedaagd zelf het graafwerk daarvoor te verrichten en de fundering te leggen. We hopen na ons verlof de bouw te kunnen starten.

KisoBOKa gaat proberen een of meerdere scholenbanden op te bouwen zodat deze school ook meer inhoudelijk vanuit Nederland ondersteund kan worden.

Samenwerking Soft Power.

We zijn blij dat we met de bouw van de school ook onze samenwerking met Soft Power kunnen voortzetten. Soft Power is een organisatie die met steun van toeristen (zowel financieel als door daadwerkelijk vrijwillige inzet) veel educatieve projecten langs de Nijl heeft kunnen opzetten. - www.softpower education.ug.

Nu zijn ze ook actief in andere delen van Uganda en dat betreft dan vooral scholenbouw. Ze hebben de nieuwbouw voor 'onze' school gebouwd maar ook op andere wijze zijn ze voor ons een plezierige en coöperatieve partner geweest - en dat zijn ze nog steeds. Twee jongeren van ADSN lopen bij hun een jaar lang stage en worden door hen ondersteund. Soft Power (voor ons verpersoonlijkt door Dirk uit Belgie - inmiddels een goede vriend) heeft ons geholpen bij de opzet van de computerschool, heeft de straatkinderen een geweldige dag aangeboden met Kerstmis en is een uitstekende schakel in ons netwerk naar anderen. We hopen in de toekomst die samenwerking ook wat structureler te kunnen vastleggen. Maar een woord van dank is hier zeker op zijn plaats!  

KisoBOKa Jazzband in oprichting?

Vanaf het begin heeft KisoBOKa gezocht naar mogelijkheden de muzikale talenten van jongeren te ondersteunen. Dat gebeurde o.m. door de oprichting van de KisoBOKa-clan en de uitgave van de CD ' Songs of Jinja-streets'. Er zijn weer enkele nieuwe leden bij de clan en de plannen met de groep meer op te treden bestaan nog steeds. We konden de oproep om een andere muziekgroep te ondersteunen dan ook nauwelijks weerstaan. Het gaat om een heuse harmonie die opgericht is door pater Wijnand, een Mill Hill missionaris met een muzikaal hart die overal in Uganda jongeren wist te stimuleren om muziek te maken. Maar pater Wijnand ging terug naar Nederland en een Mill Hill lekenmissionaris (Herman Schaepman) nam de begeleiding over. Maar nu is ook Herman vertrokken - om zijn priesteropleiding te gaan volgen in Europa - en de band blijft verweesd achter. Er is inmiddels een bestuur van geengageerde mensen uit de parochie van Mbiko (aan de overkant van de Nijl). De bandleden zijn zelf aan het uitzoeken hoe zichzelf het best kunnen organiseren. Uit de harmonie is een kleinere groep geformeerd die wat meer jazzachtige muziek zou willen spelen en zou willen optreden in de verschillende horecagelegenheden. Wat o.i. ook prima zou kunnen. En dat zou dan weer kunnen i.s.m. de KisoBOKa-clan. Enkele van deze leden zijn erg muzikaal en spelen verschillende instrumenten en dat zou weer een goede stimulans zijn voor de straatjongens.

We hebben dus toegezegd te kijken wat voor deze groep kunnen doen en o.a. beloofd op zoek te gaan naar instrumenten. We zoeken nu gewone en electrische guitaren. Een keyboard en versterker. We hopen met deze ondersteuning van de talenten van jongeren een nieuwe weg gevonden te hebben een nieuwe doelgroep te bereiken en die kan een belangrijke rol spelen in de pr voor het werk hier. Er is een projectplan geschreven ('Er zit muziek in') en dat is bij een fonds in Nederland ingediend. Begin oktober hopen we daar een reactie van te krijgen.

Xploregroepen doen indrukwekkende ervaringen op.

We zouden 3 nieuwsbrieven kunnen vullen met de ervaringen van de 3 groepen jongeren die deze weken bij ons te gast zijn. Maar ze kunnen en hebben dat zelf veel beter gedaan. Op hun weblog - bereikbaar via de website www.kisoboka.nl - hebben ze dagelijks verteld wat ze hebben gedaan en wat het voor hen heeft betekend. De moeite waard! Voor ons is het belangrijk dat we daarmee een van onze doelstellingen hebben kunnen vervullen: mensen uit Nederland het 'andere' Afrika te laten zien, onze ervaringen hier te delen en de mensen hier laten zien dat het niet alleen om geld gaat maar dat uitwisseling en menselijke onmoetingen waardevol en verrijkend kunnen zijn. Dat is o.i. 100% gelukt en we genieten daar volop van. Het is van de andere kant ook best vermoeiend en druk. Vooral toen we de afgelopen week met 15 mensen het huis moesten delen en drukke schema's moesten volgen om iedereen op de juiste tijd op de juiste plaats te krijgen. Onze auto's hebben het - na een moeizame start - goed gedaan en heel wat kilometers (nu al bijna 4000 km)

afegelegd. Heel bijzonder was dat bij alle 'uitstapjes' ook jongeren van de organisaties hier mee konden en dat heeft voor deze jongeren (die vaak nog nooit buiten Jinja zijn geweest) heel veel indruk gemaakt.

Op de komende KisoBOKa-avond zullen de jongeren hun ervaringen vertellen en beelden laten zien van hun indrukwekkende reis.

Dank zij de aanwezigheid van deze groepen hebben we ons ook uitrdrukkelijker kunnen profileren en hebben we meer dan ooit wat voor de groepen waarmee we kunnen werken, kunnen doen. Door het voetbaltournooi waarbij honderden jongeren bij elkaar kwamen, door de assistentie van de jongeren bij workshops (zeker de computerlessen) en de vele informele ontmoetingen. Maar ook zijn we telkens weer ontroerd door de vele concrete en bruikbare giften die als Sinterklaasverassingen steeds weer binnenkwamen. Bijzondere dank aan Olympia en Harrie Smeets! De uitvoering van het Xploreproject is voor de groepen hier waardevol geweest en ze hebben er ook financieel voordeel bij gehad. Dank, dank, dank je wel!

Die dank geldt ook zeker het bestuur in Nederland die, zeker in de voorbereiding, veel energie heeft gestoken in organisatie en regelingen. En dank aan Gijs, Marjon en Mieke die onmisbaar zijn geweest in de organisatie en begeleiding hier.

Weer even naar Nederland.

Zoals gepland komen we binnenkort weer naar Nederland voor een korte 'vakantie'. We komen 18 september in Brussel aan en zullen ons weer nestelen in Overloon. Op 10 oktober hopen we weer terug te gaan naar Uganda.

Bijzonder spannend zal het onderzoek zijn dat Paul moet ondergaan in het Radboudziekenhuis. Dan moet blijken of de bestralingen van begin dit jaar succesvol zijn geweest. Hij ziet daar best tegen op en de onzekerheid speelt af en toe sterk op. Zijn lichamelijke klachten - zie ook vorige brief - zijn zeker niet toegenomen maar de innerlijke twijfel is daarmee nog niet weg. We blijven het beste hopen!

De jaarlijkse KisoBOKa-avond vindt plaats op

vrijdagavond 2 oktober in het Vertrek in Boxmeer

en zal sterk in het teken staan van de ervaringen van de jongeren en onze plannen voor de toekomst. Tegen die tijd zal er ook een jaarverslag en verantwoording beschikbaar zijn. Het programma van die avond volgt zo spoedig mogelijk.

We hopen tijdens onze weken in Nederland weer wat nieuwe energie op te doen en weer wat meer tijd te hebben voor elkaar, voor het lezen van een boek en vooral ook de ervaringen van de afgelopen maanden wat op een rijtje te zetten. Dat is er de laatste tijd wat bij ingeschoten.

We hopen met deze brief te hebben laten zien dat er heel wat gebeurd is en gebeurt en we zijn er stilletjes HEEL TROTS op dat we dit met jullie steun allemaal hebben kunnen doen. Nogmaals: hartelijk dank!

Heel veel lieve groeten, ook van Castor en Polla die wel wat moesten wennen aan zoveel baasjes en commando's maar ook zeker niets in aandacht te kort zijn geschoten.

Tot ziens.

Paul en Willem

Post naar: P.O. box 673, Jinja, Uganda

Email naar: Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

SMS naar: +256775453856 (W) of +2567754553857 (P)

Financiele bijdrage naar: 1494.60.21 van Stichting KisoBOKa Boxmeer

Hartelijk dank.